Natuur bij de buren

Mikado

Het waait flink. De afgelopen dagen regende het zoveel en hard, dat ik niet de moed kon vinden om te wandelen. Nu voelt het als tijd om een flinke wandeling te maken. Af en toe wat regen. Best fris.

Ik struin door een bijna kaal bos, op de overgang van herfst naar winter. Mijn voeten laten wolkjes blad zweven. Zo af en toe kruist een wandelaar mijn pad. Het pad is bijna voor mij alleen. Raar eigenlijk, dat ik als mens liever geen anderen op mijn wandelpad ontmoet. Behoefte aan alleen zijn, aan stilte en genieten van rust en ruimte.

Een stelletje loopt me tegemoet. Ik glimlach als ik waarneem hoe jammer ik dat vind en me afvraag of ze dat ook over mij denken.

In de berm ligt een egel. Dood. Op de kop na behoorlijk ongeschonden. Egels zie ik maar heel zelden levend. Een kans om goed te kijken hoe ze eruit zien. Op mijn knieën bestudeer ik de poten en de nagels. Vooral de stekels vallen op. Een kunstwerk. Donker aan de onderkant, wit naar boven toe en een donker puntje bovenop. Gerangschikt als mikadostokjes die uit elkaar gevallen zijn. De dood in al haar schoonheid. ‘Jammer voor de egel’, denk ik als ik genietend verder loop.

Foto: Detail van een egel, Nijreesbos, Almelo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *