Natuur in je achtertuin

Het gesprek van de knoflookpad

In het Vechtdal, tegen de avondschemering, lopen we met zijn tweeën over een zandpad. Mijn metgezel met een werphengel. Met een onderwatermicrofoon in plaats van een haak. Een luisterhengel met een koptelefoon.

We klimmen een hek over en staan dan naast een poeltje. We zijn hier met een doel. Knoflookpadden tellen, in voortplantingstijd. Knoflookpadden leven op land, ze graven zich in in zand. Maar als het weer tijd is voor nageslacht ontmoeten ze elkaar onder water.

De zon gaat langzaam onder. Mijn metgezel hengelt en luistert. Als de eerste knoflookpad zich laat horen met zachte klok-klokgeluidjes, is er blijdschap. Zo gaan we van poel naar poel. In het donker, door de graslanden, met de sterren boven ons hoofd. In één van de poelen is het feest. De ene na de andere knoflookpad is hoorbaar. Elk met hun eigen klank en ritme. De bas. De alt. En het onderwatergesprek. De ene knoflookpad beantwoordt het geluid van de andere. Terwijl ik luister, voel ik me een ontdekkingsreiziger. Op de rand van een andere, onbekende wereld. Met gespreksflarden in een taal, die ik hoor, maar niet versta.

Bij de laatste poel waar we luisteren, is de sfeer magisch. De witte bloemen van de waterviolier en de waterranonkel lichten op in het licht van de sterren en onze hoofdlampjes. De watermunt laat haar geur zweven. Onder water gaan de gesprekken verder. Als mijn metgezel en ik huiswaarts gaan, zweven de herinneringen aan 37 knoflookpadden met me mee.

Foto: Knoflookpadden inventariseren met de hydrofoon, het Vechtdal.

1 thought on “Het gesprek van de knoflookpad”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *