Natuur in je achtertuin

Kwetsbare schoonheid

Winter op zijn mooist. Met een flink pak sneeuw. En vorst. Zoals ik me uit mijn jeugd herinner. Wandelen in een witte wereld. Het Springendal, bij de bronnen, is voor mij één van de mooiste landschappen, helemaal als het wit is. Cultuurhistorie. Met oude boerderijen en eikenlanen. Oude schuren. Beekjes met stromend water. En zandpaden.

Wat opvalt is dat de winterse omstandigheden sneeuw en ijs in zoveel verschillende vormen laten zien. IJspegels aan takken. Lang, kort, dik, dun. Sneeuwduintjes. IJsplaten langs de oever met stromend water er tussendoor. Maar het meest fascinerend zijn de vormen op de rododendrons en de houten reling van de vlonderpaden. Ragfijne blaadjes. Van ijskristallen. Kristal aan kristal, fragiel en flinterdun. Kwetsbare schoonheid, op haar mooist.

Kwetsbare schoonheid. Bij ijskristallen en bij mensen. Misschien een gekke vergelijking. En toch… Ik filosofeer terwijl ik de blaadjes observeer. Mensen zijn op hun mooist als ze durven zijn wie ze zijn, in al hun kwetsbaarheid. Want tussen liefde en verdriet, in alles dat ons leven ons leven maakt, herkennen we elkaar. Ontstaat er verbinding. En kunnen we de schoonheid van emotionele scherven ervaren, die onlosmakelijk bij ons mens-zijn hoort.

Foto: IJskristallen in het Springendal, bij Hezingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *