Natuur in je achtertuin

Groei

Het is voorjaar. De strooisellaag die bruin uit de winter is gekomen, laat steeds meer groen zien. Toch lijkt het nog bruin en doods. Maar schijnt bedriegt. Als ik op mijn knieën op de strooisellaag zit, lopen er spinnetjes, mieren en torretjes rond. Leven dat ik alleen zie door letterlijk door de knieën te gaan en te kijken.

Op een dag barst de grond open. Een spruit van een braam, die onder alle strooisel haar tijd afwachtte. En zich laat zien nu het tijd is om uit te groeien tot een braamstruik die straks vrucht draagt. Bijzonder hoe in de natuur alles wacht tot het er klaar voor is om zich te laten zien, te groeien en vrucht te dragen. En ook weer in te keren in de rust van de winter. Totdat de volgende lente alles weer opnieuw begint.

Als mens heb ik daar meer moeite mee. Wachten tot de tijd rijp is. Erop vertrouwen dat dingen op het juiste moment komen, zonder me druk te maken of haast te hebben. De braamspruit herinnert me eraan dat mijn leven zoveel soepeler gaat in een natuurlijk ritme dan in het ritme van mijn hoofd. Met die gedachte loopt ik verder.

Foto: Uitloper van een braam, Fayersheide, Vriezenveen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *